|
|||||||
| Ülkücülük ve Turan Ülkücülük ve Turan hakkında bilgiler... |
 |
|
|
Seçenekler | Stil |
14-04-2009, 06:17 PM
|
#1 |
Ey Ugruna Başkoydugum Sevda
Ey uğruna baş koyup baş aldığım sevgili..sana olan sevdam öylesine bir tutkudur ki;ne anlatmaya söz, ne yazmaya kalem kağıt yetmez!...
Bu sevda binlerce yıl öncesinde ruhumda şekillenen ve kaderimi bütün evreleriyle kuşatan “mutlak çilenin” bir başka ifadesidir.. Öyle ki daha dünyaya ilk gözlerimi açtığım anda “kulağıma okunan ezandan” tanıdım senin sesini… Emekleyip yürüdükçe, yürüyerek büyüdükçe “senin kültürün ile” yoğruldum, “senin tören ile” nakış nakış işlendim… Öğrendiğim her şeyde,edindiğim alışkanlıklarda,dinlediğim türkülerde,rüyalarıma yön veren masallarda hep senin izlerin vardı… Tarihin sararmaya yüz tutmuş sayfalarını süsleyen “o muhteşem fotoğrafların” canlandı hep gözlerimin önde ve ben “ruhumu binlerce yıl ötesine götüren” o fotoğrafa deliler gibi vuruldum!... Bir zamanlar at binip kılıç kuşandığın, yay gerip ok attığın, daha sonra kılıç şangırtıları ve nal seslerini arkanda bırakarak terk ettiğin, “o uçsuz bucaksız bozkırlardaki’ ayak izlerinden yola çıktığımda, Anadolu’nun kıraç yaylalarında bahçeye dönüştüğün topraklarda çapa sallarken, ekin biçerken, sürü güderken buldum seni… Ak düşmüş saçlarına, feri gitmiş gözlerine, kırışmış suratına, zayıf düşmüş vücuduna, eğilmiş beline rağmen hala beni sana yönlendiren gizemli bir çekiciliğin vardı… Güneşin kavurucu sıcağı altında “alnında biriken ter damlalarının üzerinde” gördüm seni… Sen adeta “sen” olmaktan çıkmaya başlamıştın… “Yüzyıllık yalnızlığa” terk edilmiştin sanki, “unutma hastalığına” yakalanmıştın… Namert eller “umutlarının üzerine zift dökmeye” değerlerinin üzerini “beton yığınlarıyla” örtmeye çalışıyordu. ‘insan pazarlarında’ alınıp satılırken gördüm seni, ‘fabrikalarda milli olmaktan çıkan sermaye tarafından sömürülürken… Din adına hurafelerin peşinde koşarken gördüm seni, saf ve temiz inancın yüzünden mahkemelerde haksız yer yargılanırken… “Ata ocağı saydığın devletin kapılarından kovulurken gördüm seni, peygamber ocağı olan kışlalarda horlanırken.. Senden olmayan, sana yabancı kavramlar ile uyutulurken gördüm seni, smokin diyip, papyon kravat takan sahte kurtarıcılar tarafından avutulurken… Ve sen namerde kafa tutmayı bir kenara bırakmış,sigara dumanı ve okey-tavla şangırtılarının kapladığı kahvehane köşelerinde nemelazımcılığı seçmiştin… “Dizlilere diz çöktüren, başlılara baş eğdiren” şanlı geçmişinle, içine düşüğün acı manzarayı karşılaştırdıkça yüreğim burkuldu… “Üstte göğün çökmeye, altta yerin kaynamaya başladığını hissettikçe dehşetle irkildim. Ruhumun derinliklerinde beliren isyan dalgaları iyice su yüzüne çıktı… Dışardan ve içerden başına topyekun musallat olan sinsi saldırıyı defetmek için senin adına isyan bayrağını kaldırdım… Senden vekalet istemek için kim bilir kaç sefer huzuruna çıktım… Sana asla günübirlik umutlar vaat etmedim… “Makus talihini kökten değiştirecek acı reçeteler sundum.” Seni titreyip kendine dönmeye, hak yoluna, hakikat yoluna ve dahi Allah yoluna çağırdım. Ama sen, benim çırpınışlarımı görmedin bile… Seni sokaklarda ıspanak fiyatına satmak isteyen gafilleri, sahtekarları, işbirlikçileri ve hainleri gerçek sevgili sandın.. Seni sevdiğimi söyledim… Yalanlarla, iftiralarla üzerime çullandılar… Seni sevdiğimi söyledim… Horlandım, kovuldum, sürüldüm, dövüldüm, vuruldum… Seni sevdiğimi söyledim… Tabutluklarda işkence gördüm… Taş medreselerde çile doldurdum.. İdam sehpalarına yollandım… Seni düşündükçe… Yüzüm gülmedi… Seni düşündükçe… Dilimdeki ifadeler sertleşti… Seni düşündükçe… Yüreğim öfkeyle daha da katılaştı… “Yüreğimdeki öfke, suratımdaki kızgınlık, dudaklarımdaki acı haykırış’ hep sana kıymaya seni aldatmaya çalışanlara karşı idi… Ama sen, yüreğimi alev gibi yakan kara sevdamın farkına varmadın bile.. Kişiliğimi önyargılarla değerlendirmeye kalkıştın… Etrafımda kağıttan hayaletler gibi dolaşan iki yüzlü fotoğraflarla karıştırdın beni… Hayat çizgimi belirleyen doğrularda değil, yapmadığım yanlışlarda aradın beni… Derler ki… Şu kahpe dünyada talihi namert olan mert insanlar, ya darda kalınca yada ölünce anlaşılır… Duyasın ve bilesin ki… Benim sana olan sevdam ne Mecnun’un Leyla’ya ne de Ferhat’ın Şirin’e olan sevgisine benzer.. Benim sevdam… “Kürşad’ın ki kadar mutlak, onbaşı Urungu’nun ki kadar saf ve paktır…” Göklerin ve yerlerin hakimi kızıp yüz çevirdiğinde … Tanrı Dağı’nın doruklarına yeniden kara bulutlar indiğinde … Ocaklar söndüğünde… Obalar, “yağınının esareti altında” cayır cayır yandığında… Bıçak gelip ta kemiğe dayandığında… Şadlar şadı ile kırk yiğidi yeniden uyandığında… İşte o zaman… Beni anlayacaksın ey halkım… |
|
|
|
|
| Etiketler |
| başkoydugum, sevda, ugruna |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
Normal
